طرحشو کشید نقاشیش کرد

            اون موقع مرگ چیز عجیبی بود...

ولی الان...ا

        تو تنهاییم مرگ رو نقاشی می کشم...

            نه با قلم و رنگ... با ساقه ی پژمرده ی  یه  رز سیاه...

فکر می کردم بعد از رفتنت دلم بوی تعفن بگیره با یه بغل نفرت..

                                               از  زندگی...از مدرسه...از من...از مرگ

   ولی الان...

 زندگی ... من

             در میان این همه وا گویه های زشت... در میان زنجیره های بی پایان دروغ...

ای زندگی... ای من...

            در میان شهر های آکنده از ابلهان... در میان او اوهای گرگ های نفرت

ای زندگی... ای من...

           به چه باید خوش داشت...

                                               جز مرگ

               *تقدیم به دوست بهتر از جانم شاهین برای سالگرد درگذشت پدر گرامی اش*