دو تا سرباز کنارم...

     میگن به جرم قتل بازداشت شدم...

دادگاه / شلوغ تر

     دو تا سرباز هنوز کنارم...

     روی صندلی نشستم...

                منتظر وکیلمم...

                 با افکاری تهی...

دادگاه / هنوز شلوغ

     وکیل... قصاص...

                     شاید به حبس ابد محکوم شم...

     البته از جزئیات جنایت هنوز معلوم نیست...

                                                        فقط اثر انگشتم روی قلبی شکسته یافته اند...

      حرف های وکیل روی سرم رژه می رفتند...

     من...وکیل...دادگاه...شلوغ...مرگ...    قصاص...

همین روز...

من...

      داخلی / شب / تلویزیون / فریاد   مرگ   گریه

۱۶ سال پیش...

همین روز...

من...

     خارجی / شب / بیمارستان طالقانی / فریاد   زندگی    گریه / تولد

۱۶ سال پیش...

همین روز...

من...

     اون موقع تنم بوی   حوا   می داد

     اون موقع چهره ام شبیه  آدم  بود

     اون موقع عاشق طعم   سیب   بودم

     اون موقع زمین برام   باغ بهشت   بود

۱۶ سال بعد...

امروز...

من...

     اینجا نشستم دارم به یک صفحه ی کذایی زل می زنم

     با انگشت های خودم دارم روز تولد خودم رو به همه تسلیت می گم

۱۶ سال بعد...

امروز...

من...

     خیلی وقته که   سیب ممنوع   رو از درخت چیدم

     شاید ۱۶ سال پیش    ساعت ۸:۳۰ شب    بیمارستان طالقانی , اون موقع بود که  حوایی   شدم

    آدم  ... در عین حالی که برای زمینی شدن زجه می زدم ....

۱۶ سال بعد...

امروز...

من...

     تولدم   ,   تسلیت

       هنوز زنده ای؟

       نه.

       قبلا؟

       شاید,    نه

داستان زندگی...

       زنده ای؟

      قبلا      شاید!

       هنوز    نه!

داستان هنوز...

       هنوز زنده ای؟

       شاید

       قبلا؟    نه

داستان شاید...

       قبلا    نه

       هنوز   شاید

داستان قبلا...

      قبلا    نه

       هنوز    نه

       کاش   کاش   کاش...

طرحشو کشید نقاشیش کرد

            اون موقع مرگ چیز عجیبی بود...

ولی الان...ا

        تو تنهاییم مرگ رو نقاشی می کشم...

            نه با قلم و رنگ... با ساقه ی پژمرده ی  یه  رز سیاه...

فکر می کردم بعد از رفتنت دلم بوی تعفن بگیره با یه بغل نفرت..

                                               از  زندگی...از مدرسه...از من...از مرگ

   ولی الان...

 زندگی ... من

             در میان این همه وا گویه های زشت... در میان زنجیره های بی پایان دروغ...

ای زندگی... ای من...

            در میان شهر های آکنده از ابلهان... در میان او اوهای گرگ های نفرت

ای زندگی... ای من...

           به چه باید خوش داشت...

                                               جز مرگ

               *تقدیم به دوست بهتر از جانم شاهین برای سالگرد درگذشت پدر گرامی اش*